به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از آرت‌نیوز پیپر، بر اساس نامه‌ها و اسناد تازه‌یافته‌ای که در کتاب جدید «کلود مونه: زندگی در قالب نامه‌ها» منتشر شده، تئو ونگوگ—برادر کوچک‌تر و هوشمند ونسان ونگوگ و از تجار برجسته‌ی هنر در پاریس—تلاش کرد تا هنر نوگرای مونه را به جامعه‌ی هنری محافظه‌کار بریتانیا معرفی کند. تئو که پتانسیل بی‌نظیر مونه را کشف کرده بود، ۲۰ تابلوی تماشایی از او را به گالری معروف «گوپیل» در خیابان باند لندن منتقل کرد.
چیدمان این نمایشگاه بسیار متفاوت و شگفت‌انگیز بود؛ در برابر هر دیوار صندلی‌هایی قرار داده بودند تا بازدیدکنندگان بنشینند و با فاصله به خطوط آزاد و بازیِ نور در نقاشی‌ها خیره شوند. منتقدان برجسته‌ی مطبوعات بریتانیا شیفته‌ی این سبک نوظهور شدند. روزنامه‌ی دی إکو مونه را «قهرمان هنری این روزگار» و «بسیار باهوش» نامید و نشریات دیگر او را یکی از وفادارترین منظره‌نگاران زنده توصیف کردند.
اما در پشت این موجِ تجلیل و تمجیدهای مطبوعاتی، یک تلخی بزرگ نهفته بود: حتی یک تابلو هم به فروش نرفت! کلود مونه در نامه‌ای پر از حس افتخار و حسرت به همسرش نوشت: «هیچ‌چیز فروخته نشد، اما نمایشگاه با تمجید همه‌ی روزنامه‌های انگلیسی روبرو شد.» هنرپژوهان بریتانیایی آن روزگار هنوز آمادگی سرمایه‌گذاری روی چنین هنر پیشرویی را نداشتند و دومین نمایشگاه انفرادی مونه در لندن، تازه سال‌ها پس از مرگش برگزار شد.
در این میان، ارتباط و احترام متقابل میان مونه و ونسان ونگوگ نیز در نوع خود بی‌نظیر بود. ونسان که از طریق نامه‌های برادرش شیفته‌ی آفرینش‌های مونه شده بود، بارها در نوشته‌هایش حس تحسین خود را ابراز می‌کرد. در مقابل، مونه نیز پس از بازدید از یک نمایشگاه در پاریس، آثار ونسان را بهترین نقاشی‌های آن رویداد نامید. یک سال پس از مرگ غم‌انگیز ونگوگ، مونه با حسرتی عمیق گفت: «چگونه مردی که این‌قدر شیفته‌ی گل‌ها و نور بوده، توانسته تا این حد سیه‌روز باشد؟»
امروزه، در آستانه‌ی صدمین سالگرد درگذشت کلود مونه، موزه‌های بزرگ جهان مانند اورانژری پاریس و تیت مدرن لندن با افتخار به استقبال آثار او می‌روند؛ آثاری که روزگاری در خیابان‌های لندن حتی یک خریدار نداشتند!